تعداد 8880 هتل یک تا شش ستاره در سراسر چین با 897000 اتاق و یک میلیون و 730 هزار تخت نقش مهمی در سیاست گردشگری چین باز ی  می کنند ، در آمد آنها در سال گذشته با وجود مشکل بیماری سارس بالغ بر 5/91 میلیارد یوآن بوده است . 57% هتل ها دولتی و 8 % مالکیت کاملا  خارجی و بقیه با مالکیت مشترک اند . ( 49 % سهم خارجی و 51 % سهم داخلی )

بدیهی است در صورتی که سرمایه گذار خارجی بیش از 500 میلیون دلار سرمایه در گردش داشته باشد می توان صد درصد سهام را مالک شود .  در سیاست گردشگری این کشور اولویت بندی سه گانه زیر در مورد گردشگر اعمال می گردد .

اولویت نخست گردشگر خارجی : د رآمد این بخش در سال  2002 بالغ بر نوزده میلیارد  دلار آمریکا بوده است .

اولویت دوم گردشگر داخلی : درآمد این بخش در سال 2002  بالغ بر 75 میلیارد دلار آمریکا با تعداد 800 میلیون گردشگر چینی است .

اولویت سوم گردشگران چینی  عازم خارج : دفاتر خدمات مسافرتی این بخش در دست معدود آژانس هایی است که با مجوز دولت و بیشتر در سطح 27 کشور مقصد گردشگر اعزام می نمایند .

شایان ذکر است که در روستاهای با قابلیت گردشگری می توان هتل های 5 ستاره را با ارائه  خدمات استاندارد مشاهده نمود . مردم چین حق دارند آزادانه با خارجی ها صحبت کنند و از امسال (سال 84) امکان اسکان خارجی نزد خانواده چینی هم میسر است .

افزون بر جاذبه های طبیعی ، انسان ساخت ( ابنیه تاریخی و هنرهای دستی) و جاذبه های فرهنگی – اجتماعی ، رستوران های  مختلف اقلیت های ملی با ارائه غذاهای متنوع ( رنگارنگ ،  گیاهی و دریایی )  ، لباس ها و سنت دیرینه  خود را به گونه شایسته ارائه می کنند و چون  چینی ها  به علت کوچکی خانه هایشان اغلب برونگرا و جمع گرا هستند ، غذا را هم بیشتر در خارج از خانه صرف می کنند و این امر سبب اقبال انواع رستوران  ها و انواع خوراکیهای دور از ذهن برای غیر چینی شده

است. با وجود رشد قارچ گونه رستورانها، خوراکی های محلی اهمیت ویژه خود را حفظ نموده اند و برای گردشگر خارجی یک جاذبه به شمار می رود . غذاهایی که به ذائقه ایرانی خیلی خوش نمی آید زیرا بدون نمک ، بدون نان ، بدون شیرینی و سوپ گونه اند .

از سال 1985 تاکنون  که سال پیوستن چین به یونسکو است تعداد 30 اثر تاریخی چینی به ثبت جهانی رسیده و این بر خلاف پنداشت غلط در کشور ماست که اعلام می دارد یونسکو فقط سالی  یک اثر را می تواند ثبت جهانی کند .

با عنایت به اینکه امنیت بعد پنهان گردشگری و از اهمیت بسزایی برخوردار می باشد باید اذعان نمود که میزان جرم و جنایت در چین در سطح  بسیار پایین ، امنیت و احساس امنیت  در سطح فوق العاده   بالا می باشد . برخلاف ایران نرخ ورودی به ابنیه تاریخی برای گردشگر خارجی معادل همان نرخی است که گردشگر چینی می پردازد ، واقعیتی که برای هتل ها نیز صادق است و سیاست دو نرخی در این کشوراساساً مردود است . [1]

2-3-2  موزه ها

از آنجایی که چین کشوری با سابقه تاریخی است لذا دارای آثار فرهنگی باقیمانده از سلسله های مختلف می باشد . اولین موزه در این کشور توسط خارجیان در اواسط قرن نوزدهم تأسیس شد . اولین موزه توسط خود چین بوسیلة  « جانگ جیان » در سال 1905 تأسیس شد ، در سال 1912 میلادی تمهیدااتی جهت تأسیس موزه تاریخ به عمل آمده است . در سال 1949 میلادی 21 موزه در سراسر چین وجود داشته است .

در اکتبر 1949 اداره دولتی حفظ آثار فرهنگی توسط وزارت فرهنگ تأسیس شد  که مسئول حفظ موزه ها بود و یکسری قوانین و اصول را در این رابطه تدوین کرد . تا سال 1977 در سراسر کشور 1210 موزه تأسیس شد ه  بود که تحت نظارت اداره مذکور به کار مشغول بود ند . اگر موزه هایی که تحت نظارت ادارات دیگر نیز هستند را در نظر بگیریم تعداد موزه ها به 1800 خواهد رسید . موزه هایی در رابطه با تاریخ ، هنر ، موادمعدنی ، لباس های  محلی ، علوم و تکنولوژی و ….[2]